Loading
حيفه من بود كه واست هركاري كردم به چشمت كم بود
كه هرچي راه اومدم باز تو داشتی کم بود
زیادی بودم واسه تو تقصیر من بود حیف من بود
حيف من كه تو رويا زندگي كردم با تو ی ترسو
ميدونم بهونه هاتم همه از قصد بود
یروزی میفهمی مثل من واست کم بود
حیف من بود
منو دادي از دست ديگه
ديگه قلبم سيره
ديگه حرفات نداره رو مغز من تاثير هی
من مگه بد نبودم ؟ چرا چشمات ترسيده
مگه كم نبودم؟ برو خستم ديگه
نه دیگه میپیچه تو گوشم صدا پات
نه دیگه بی دلیل میشم واست فداکار
نه دیگه ایندفعه نمیکنم اشتباه
خودمو ازت میگیرم بهترین انتقام
نه دیگه این تو بمیری مثل قبلنا نیست
نه دیگه هیچی واسه من مثل اولا نیست
نه دیگه دوری و دوستی هم جواب نمیده
همه چی تمومه چرا چشمات پراز امیده؟
