Loading
یه برقی تو نگام بود که ندیدی یه حرفی تو دلم بود که نگفتم تو میرفتی چشام سیاهی می رفت به دیوار تکیه دادم که نیفتم تلاش من همیشه بی ثمر بود چقدر حسرت کشیدم، داغ دیدم تو شبهای تمام مردم شهر چقدر رویای بی چراغ دیدم برای من همیشه وقت کم بود برای با تو بودن وقت کم بود تو روزایی که ما زندگی کردیم همیشه آدم خوشبخت کم بود کنارت تو چقدر آروم بودم، کنار من چقدر بی تاب بودی چقدر دیر اومدی و زود رفتی ، تو بیداری همیشه خواب بودی چه بی رحمانه میرفتی با اینکه میدونستی بهت دل بسته بودم درست وقتی ازم جدا شدی که بسختی از درون شکسته بودم برای من همیشه وقت کم بود برای با تو بودن وقت کم بود تو روزایی که ما زندگی کردیم همیشه آدم خوشبخت کم بود
