Afsaneh

مست آمدم ای پیـــر که مستـانه بمیرم مستـــانه در این گـــوشـــه ی میـخانه بمیرم درویشم و بگــــذار قلـنـدر منشانه کاکل همه افشان به ســـر شــانه بمیرم میخانه به دور سـر من چــــرخد و اینـــم پیـــمــان که به چــرخیــدن پیمانه بمیرم من بلبــــل عشـــاق به دامی نشوم رام در دام تو هــــم بی طــمـع دانه بمیرم شمعی و طواف حرمی بود که می خواست پروانـه بــزایــم مــن و پــروانـه بمیرم مــن در یتیمم صدفـم سیــنه دریاست بگذار یتـیـــمانه و دردانــه بمیرم بیـگانـه شمـردند مــرا در وطن خـویش تا بی وطن و از هـمـــه بیــگانه بمیرم گو نی زن میــخــانه بـگو جان به لب آور تا با تـب و لب بــر لب جــانــانه بمیرم آن سلسله ی زلـف که زنار دلم بود در گردنم آویز که دیــــــوانه بمیرم ایـن دیـر مغـان ته چــک ایران قدیـــــم است اینجاست که من بی چک و بی چانه بمیرم در زنــدگی افســـانه شـــدم در هـــمه آفاق بگذار که در مرگ هـم افسانه بمیرم در گوشـــه ی کاشانه بســـی سوختـــم اما آن شمــع نبــــودم که به کاشانه بمیرم